თუ ერთი ნაბიჯით უკან დაიხევ და უბრალოდ დააკვირდები — სუნთქვას, გულისცემას, აზრის გაჩენასა და გაქრობას — ნელ-ნელა ჩნდება განცდა, რომ შენ არ ხარ ეს ყველაფერი; შენ ხარ ის, ვინც ამას ხედავს.

და სწორედ აქ იბადება ყველაზე უხერხული და ამავდროულად ყველაზე თავისუფალი კითხვა:
თუ არ ხარ შენი შიში, შენი სურვილი, შენი მოგონება — მაშინ რა რჩება?

რაღაც ძალიან მშვიდი, ძალიან ცოცხალი და უცნაურად უცვლელი.

მაგრამ ამ დაკვირვებასაც აქვს სირთულე — შენ არ გაურბიხარ მხოლოდ ცუდს; ხშირად გაურბიხარ იმ სიჩუმესაც, სადაც აღარ არის დრამა, აღარ არის იდენტობა, აღარ არის „მე“ იმ სახით, როგორსაც ეჩვევი. ამიტომაც ზოგჯერ ისევ ხმაურს ირჩევ, ისევ ფიქრებს, ისევ ისტორიებს — რადგან იქ მაინც იცი, ვინ ხარ.

და ბოლოს რჩება არა პასუხი, არამედ განცდა:
_ იქნებ შენი ნამდვილი სახე არ არის ის, რასაც უყურებ — არამედ ის, ვინც უყურებს?